Na een zoektocht van ruim anderhalf jaar heb ik de woning gevonden die mijn nieuwe thuis is geworden. Tegelijkertijd is het een Herberg voor mensen die uit willen rusten van hun Reis en de bagage eventjes van zich af willen leggen, waarna ze opgeladen, goed gevoed en hopelijk lichter hun pad weer kunnen vervolgen.

 

September 2019 ben ik gestopt als medewerkster bij Pleïade, om mijn droom groot neer te gaan zetten: de Time-Out Herberg.
Een ruim huis, op Schouwen-Duiveland, waarin ikzelf zou wonen en met voldoende ruimte om een vijftal mensen te ontvangen die nood hebben aan een stapje terug van hun dagelijks bestaan. Denk aan burn-out, relatieproblematiek, verlies van dierbare… Er zou ruimte in overvloed zijn, zowel binnen als buiten. Ik zou geen – of misschien een aangepast – programma bieden. Bij mij zou je ongestoord even-helemaal-niets hoeven doen. Ik zou niet voor je gaan zorgen maar je op mijn manier in de watten leggen.

 

Voor deze Herberg had ik meer financiële middelen nodig dan ikzelf bezat. De bank gaf mij geen lening (want geen baan) dus ging ik op zoek naar een investeerder. De juiste mensen kwamen op de juiste momenten op mijn pad en begin maart was het zover. Het pand stond klaar, de investeerder was vol vertrouwen, de marketingman wachtte enkel nog op een seintje van mij – en toen zorgde Covid-19 voor een lockdown.
De Corona-pauzeknop die voor velen en ook voor mij de kaarten opnieuw heeft doen schudden. Ik was blij niet al een duur pand te hebben aangeschaft en een schuld te hebben die ik, op dat moment, niet had kunnen aflossen. Ik zou allicht bij de lange rij van faillissementen hebben gezeten. Blij en dankbaar dus dat ik beschermd ben geweest voor mijn ongeduld en het-zo-graag-willen. Het pand dat klaarstond ging aan mijn neus voorbij, maar er kwam een veel mooier. Een woning van begin 1900, die door de vorige eigenaar (als een bouwval gekocht) steentje voor steentje is herbouwd. Volledig in de originele staat maar met de materialen en gemakken van nu.

 

Dit was mijn huis, niets kon dit nog tegenhouden. Of toch wel..?
De investeerder wilde een garantie van 75% bezetting, welke onmogelijk te geven is.
In deze woning kwam alles samen. Als het ditmaal niet zou lukken, zou het nergens meer lukken. Mijn droom viel in duigen en ik heb een dag met mijn hoofd onder het dekbed doorgebracht. Alle emoties zijn langs gekomen: boosheid, verdriet, teleurstelling, wanhoop, schaamte, schuld. Ik heb ze allemaal gevoeld en toegelaten.

 

De volgende dag ben ik teruggegaan naar mijn oorspronkelijk verlangen: A) Wonen in Zierikzee, B) mensen rust en ruimte geven om de vele prikkels te laten indalen en hun eigen waarde en kracht terug te vinden, en C) hiermee te voorzien in mijn levensonderhoud.
Daarvoor heb ik geen groot huis nodig, dat kan ook in het klein..! Dan heb ik geen investeerders nodig, hou ik het in eigen hand en ook de dagelijkse leiding zal veel overzichtelijker zijn. En misschien nog wel belangrijker, die ene persoon die ik ontvang krijgt alle rust en onverdeelde aandacht die nodig is.
Daarnaast zet ik enkele dagen in de week de deur open voor mensen uit de omgeving die behoefte hebben aan een babbel, die een uurtje (of langer) ongestoord willen lezen, die eenzaam zijn, die gezien willen worden…

 

Het beeld werd steeds duidelijker en binnen een week had ik een bezichtiging gepland voor een woning in Zierikzee. Een heerlijk pandje, karakteristiek met veel mogelijkheden maar ook veel op te knappen. Toen – als bij toeval – bleek dat de makelaar (een jonge man) opgegroeid was in ‘mijn’ vorige ‘fantastische huis’ en zijn vader dus de man is die een huis zijn karakter, charme en authenticiteit kan teruggeven, was het snel beslist en was ‘Tiziana’s Herberg’ geboren.

Na een verbouwing van meer dan een jaar, is de deur van de Herberg in mei 2022 geopend en heb ik  mijn eerste gast in de watten mogen leggen.

Voor info: evenhelemaalniets@tizianasherberg.nl of 06 28230347

Gerelateerde berichten